حكم به حليّت بيع و معامله‌اى كند كه نزد شارع است . زيرا معامله شرعى كه از اساس حلال بوده و نياز به جعل حليّت مجدّد ندارد ، بلكه حكم به حليّت آن تحصيل حاصل است . اكنون در مورد شعائر ميگوييم : ماهيت شعائر و شعار و شعيره به علامت بودن آن بستگى دارد ؛ يعنى علامتى حسى براى ابراز و اعلام يك امرى . اين ارتباطى كه بين اين علامت و آن امر وجود دارد ارتباطى اعتبارى است . يعنى چنين ارتباطى ميان آن دو ذاتى و تكوينى نيست ، بلكه به خاطر وضع و جعل و يا كثرت اقتران آن دو چنين ارتباطى در ذهن عقلا ايجاد شده كه از ديدن اين علامت پى به آن مىبرند . بنابر اين شعائر و شعيره و علامت از نوع دوم است ، يعنى ماهيت شعائر و شعار و شعيره امرى اعتبارى است . نمىگوييم خود ذات شعيره اعتبارى است ، بلكه وصف شعيره بودن و علامت بودن آن اعتبارى و وابسته به جعل است ، يعنى تا اعتبار نشود هرچند وجود داشته باشد اما شعار نخواهد بود . مثلًا تا پرچم كشورى به عنوان علامت آن كشور اعتبار نشود باز گو كننده آن كشور نخواهد بود ، هر چند تكويناً وجود داشته باشد . 4 - شعيره شدن يك چيز در غالب معلول وضع و جعل است پس از آنكه معلوم شد شعيره از سنخ دوال است ، يعنى چيزهايى كه از خود معنايى نداند و تنها بازگو كننده مدلول خود هستند ، و نكته حساس در آنها دلالت آنهاست ؛ مىگوييم :